Logo mooigeldropmierlo.nl
  | Fotonummer: 6869fa
Foto: joan delisse
columns

Kermis

Als kind keek ik, net als alle andere kinderen, er naar uit om naar de kermis te gaan. De weg naar school liep langs het kermisterrein, dus kon ik goed volgen hoe ver ze waren met het opbouwen van de attracties.

De mannen waren druk bezig met de voorbereidingen, en net zo druk waren we daar thuis ook mee bezig. Alleen ging het dan om de financiële voorbereiding: hoeveel zouden we weer te besteden hebben. De financiële armslag was sterk afhankelijk van het aantal statiegeldflessen van dat jaar. Mijn moeder had de regel dat alle statiegeld het gehele jaar door in een apart potje ging. Op kermis-zaterdag werd dat potje onder het toeziend oog van mij en mijn vier broers geopend en de inhoud ervan verdeeld.

Aangezien we met vijven de pot moesten delen, werd de spoeling behoorlijk dun. In mijn beleving ging het meeste geld naar mijn oudere broers, en omdat ik de jongste van het gezin was bleef er voor mij niet veel over. Maar als kind was ik al blij met elk kwartje dat ik kreeg. Daarmee kon ik op de kermis snoep kopen of een keer mijn geluk bij de bulldozers beproeven. En met een paar gulden in mijn bezit voelde ik me de koning te rijk.

Echter vond ik het zonde om al dat geld op de kermis uit te geven, met het risico er weinig of niks voor terug te krijgen. Dus was de gang naar de speelgoedwinkel al gauw ingezet. En aangezien die winkel ook op de weg naar school lag, zaten de ruiten rond kermistijd vol vette plekken van nieuwsgierige neuzen en priemende vingertjes.

Als tiener had de kermis een heel andere aantrekkingskracht gekregen. De speelgoedwinkel was niet meer in trek. De aantrekkingskracht van de attracties was nu vele malen groter. Vooral de attracties die flirtend en giechelend rondliepen. Als gezonde puber, maar onzeker tot het uiterste van m'n tenen, stapte ik met mijn vrienden op de meiden af om ze mee in de botsauto's te vragen. Omdat een paar van mijn broers inmiddels uit huis woonden, werd het kermispotje niet meer met hen gedeeld. Zo werd mijn aandeel een stuk groter en kon ik vaker de botsauto's in… tot groot vermaak van mezelf.

Door de jaren heen kwamen er grotere, duurdere en vooral snellere attracties. De snelheid van de draaimolen kon ik als kind nog wel bijhouden, maar wat daarna op het kermisterrein verscheen was niet meer aan mij besteed. Bij het zien van sommige tollende karretjes begonnen mijn ogen al even hard mee te tollen. De laatste keer dat ik in zo'n draaiend ding zat was met mijn dochter toen ze een jaar of tien was. Bij het uitstappen riep ze: "Goh pap, keigaaf…doen we nog een keer!" Maar pap hing al ergens tussen de struiken zijn maag te legen…

Meer berichten
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=mooigeldropmierlo.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>