Logo mooigeldropmierlo.nl
  | Fotonummer: 76e825
Foto: Peter Wijlaars
columns

Oma Olga en het verloren jongetje

"Beer", zei mijn kleindochter. Ze stond bij het raam waarachter een levensgrote zwarte beer met enorme klauwen te zien was. We waren in Dierenrijk Nuenen en de beer sloop langs het raam en hield haar in de gaten. Ik wist zeker dat hij haar graag had opgegeten. "Moeten we haar eigenlijk niet leren om weg te rennen in plaats van daar te blijven staan?" vroeg ik aan haar vader. Hij hoorde me niet, vol trots pakte hij zijn dochter van anderhalf bij de hand en liep door.

Een vrouw kwam aangelopen. "Ik ben mijn zoon kwijt, een blond jongetje met een bril? Hij heet Martijn en hij is vier jaar. Als je hem ziet, mijn moeder staat bij de apen, kunt u hem daar naartoe brengen?" Snel liep ze door. Ik bewonderde haar kalmte, je zal je kind maar kwijt zijn in de nabijheid van panters, leeuwen, tijgers en beren. Die dieren kunnen hun verblijf niet uit, maar misschien krijgt een jongetje het voor elkaar om een hok in te gaan. Ik heb drie jongens opgevoed en die waren desnoods in een boom geklommen om over een hek te komen.

Veel kon ik niet doen en dus zocht ik mijn zoon en kleindochter die al waren doorgelopen. En wat kwam me tegemoet! Een blond jongetje met een brilletje op. "Ben jij Martijn?" vroeg ik.
Het jongetje keek me verbaasd aan en knikte verlegen.
"Ik breng je naar je oma." Ik stak mijn hand uit.
Martijn gaf me geen hand, hij deed een stap terug en bleef me aanstaren. Voor hem was ik natuurlijk een wildvreemd mens. Wat nu? Er zat niets anders op dan bij hem te blijven staan. Gelukkig duurde het niet lang of zijn moeder kwam eraan. Ze hurkte bij hem en vroeg: "Waar is je pet?"
"Die heeft oma."

Zijn moeder nam hem bij de hand en trok hem mee zonder mij een blik waardig te keuren. Hopelijk had een aap intussen die belangrijke pet niet van Martijns oma afgepakt.

Met mijn kleindochter en haar vader trok ik verder langs de dieren. "Dit is een ijsbeer", vertelde ik haar. "Nee, oma", zei ze en trok me mee. "Beer is daar!" Ik liep met haar mee terug naar de zwarte beer. De berenpopulatie bestaat voor haar nog uit één soort.

In het speeltuintje in de buurt van de apen zag ik Martijn op een schommel. Hij had zijn pet op en zijn moeder keek me overgelukkig aan. "Bedankt", zei ze.
Haar kalmte was maar schijn geweest.

Meer berichten
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=mooigeldropmierlo.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>